அன்னப்பறவையென

காற்றை இங்கேயும்

மழையை அங்கேயும்

பிரித்துத் தந்தது வானம்

மழை சுமந்த மேகமென 

விழி நிறைகிறேன்

உனைப் பிரியும் பொழுதுகளில் 🖤

வறண்டு போன நினைவுகளை உயிர்ப்பிக்கும்

அடிமனசின்

ஈரம் உலராத உயிரின் பிசுபிசுப்பு 🖤

வார்த்தைகள் பிடுங்கப்பட்ட

பெண்ணொருத்தியின் மௌனம்

தீயை உமிழ்கிறது 🔥🔥

வாழ்வையும் மரணத்தையும்

மூடிய இரு கரங்களுக்குள் எடுத்துச்செல்கிறேன்.

எந்தக்கரம் திறந்து ஏற்றுக்கொள்ளப்போகிறதோ

இன்றைப் பொழுது?!?!

லேட்டாகும்

என்ற ஒற்றைச் சொல்லில்

அவர்களுக்கு

முடிந்துவிடுவது போல்

அத்தனை எளிதில்லை பெண்ணுக்கு.

"சுண்டல் செய்து வச்சிருக்கேன்

காபி டிகாக்ஷன் தயாரா இருக்கு.

இரவுக்குக்கூட மாவிருக்கு.

முடிஞ்ச உடனே வந்துடுவேன்"

இப்படி 

அடுக்கடுக்காய்

சமாதானங்களை முன்வைத்தாலும்

மச மசன்னு நிக்காம

சீக்கிரம் வந்து சேரும் வழியப்பாரு

என்ற 

எச்சரிக்கையோடுதான்

எங்கள் ஒரு மணிநேரத் தாமதம் கூட.

உன்னைக் கண்டதும்

எனக்குள் பொதிந்திருந்த

உனக்கான சொற்கள் வெளிவருகின்றன

பெருமழைக்குப் பின் 

மண்கீறி

வெளிவரும் தளிர் போல.