அடைக்கும் தாழில்லை

தடுக்கும் கதவில்லை

தனக்குத் தானே

விலங்கிட்டுக் கொள்ளும் மனது

திமிறிக்கொண்டு ஓடும் 

காட்டாற்று வெள்ளமென பெருக்கெடுக்கிறது 

வாழ்வின் மீதான பேரன்பு

எப்போதாவது.

பூட்டி வைக்கின்றார்

ஔியனெப் பாய்கிறாள்

குரல்வளை நெறிக்கின்றார்

அறைகூவலனெ ஒலிக்கிறாள்

கொன்று புதைக்கின்றார் 

ஆங்கே

கங்கெனத் துளிர்க்கிறாள் 🔥

மஞ்சள் வானம்

வெள்ளை வெயில்

கண்கூசும் வெளிச்சம்.

எல்லாம் சரி... 

எங்கே என் மழை?

மரணம் என்பது மூச்சிழந்து போவது மட்டுமல்ல.

உயிர் நிறையும் பொழுதொன்றில்

உடன்நின்று

உரசிச் சிரிக்குது உன் முகம்🖤

சிறுதுளி கூடக் குறையாது முழுவதுமாய் நிறைக்கிறாய் என்னை 🖤