பூட்டி வைக்கின்றார்

ஔியனெப் பாய்கிறாள்

குரல்வளை நெறிக்கின்றார்

அறைகூவலனெ ஒலிக்கிறாள்

கொன்று புதைக்கின்றார் 

ஆங்கே

கங்கெனத் துளிர்க்கிறாள் 🔥

மஞ்சள் வானம்

வெள்ளை வெயில்

கண்கூசும் வெளிச்சம்.

எல்லாம் சரி... 

எங்கே என் மழை?

மரணம் என்பது மூச்சிழந்து போவது மட்டுமல்ல.

உயிர் நிறையும் பொழுதொன்றில்

உடன்நின்று

உரசிச் சிரிக்குது உன் முகம்🖤

சிறுதுளி கூடக் குறையாது முழுவதுமாய் நிறைக்கிறாய் என்னை 🖤

இதோ இங்கே அலை விளையாடும் கடலினிலே எனக்கோர் பங்குண்டு

நுரைத்துப் பொங்கிச் சீறி

கால் நனைக்கும் அலையினிலே

எனக்கோர் பங்குண்டு

பிரபஞ்சத்தின் புரிந்தறியா ரகசியங்களைப் பொத்தி வைத்திருக்கும்

அதன் ஆழத்தில் 

எனக்கோர் பங்குண்டு

ஆர்ப்பரிக்கும் அலையறியாத

அதன் ஆழ்கடல் பேரமைதியில்

எனக்குப் பெரும்பங்குண்டு.

நடக்க நடக்க உள்ளிழுக்கும்

கடற்கரை மணற்பரப்பில்

எந்தன் பங்கும் புதைந்தே இருக்கிறது.

ஒற்றை மணல்துகள் ஒட்டிக்கொள்ள

தட்டிவிட எத்தனிக்கும் விரல்களறியாது

மானுடப் பரப்பின் ஏதோ ஒர் புள்ளியில்

எந்தன் சக மனிதன் புரியும் செயலின் வினையாய்க் கிளர்ந்தெழும் சகல பாவங்களும் 

எந்தன் வாழ்வோடு ஒட்டாமல் உதறிச்செல்லுதல் எளிதல்ல என்று.

சிறகுவிரித்தல் எளிது

தான்

பறந்துவிடுங்கள் சட்டென்று

அனுமானங்களுக்குள் 

சிக்கிவிடாது