எனது நச்சரிப்புகளைப்
பிரியமென உருமாற்றும்
அன்பு உனது 💜

என் மௌனத்தின்மீது சொல்லெறிபவர்களின்
அர்த்தமற்ற வார்த்தைகளின் அடர்த்தியில் ஒரு நாளும் நான் அமிழ்ந்து போவதில்லை.
கல்லெறிதலால் காயமுறுவதில்லை எந்தப்பூவும்.
காம்பொடிந்து விழுந்தாலும்
காற்றில் தொடரும் மலரின் பயணமென
மௌன மொழிகளோடு பயணித்தே தீருவேன்.
உங்கள் செவிகளில் கேட்கும்
என் இதழ் உதிர்த்த வார்த்தைகளில் ஒலிப்பது
என் மனதின் குரலல்ல .

வலி...

உணர்வுகள் அழுத்த உறைந்திருக்கிறேன்.
முன்னதாக
ஒரு சோகம் எனைக் கவ்வியது.
மெல்ல மெல்ல உள்நுழைந்து
உயிரைத் தொட்டது.
தொடுதலின் முதல் கணத்தில்
மென்வலியொன்று ஊடுருவ
தரை சிந்திய நீர் விரவுதல் போல
மனமெங்கும் வியாபித்து
அடுத்தடுத்த கணங்களில்
பெருவலியாய் உருமாறி
உயிரெங்கும் நிறைந்து வழிய..
வலியைப் பருகிச் சுவைக்கின்றேன்.
சுவைத்துப் பருகுகின்றேன்.
தீராவலியொன்றைம் தேடத் துவங்குகிறேன்.
எங்கெங்கு வலியுளதோ
அங்கங்கு உறைகிறேன்.
வலியின் சுவையுணரா மனங்களை
எண்ணி நகைத்தே
மேலும் கொஞ்சம் வலியை தேடி
உணர்வுகள் அழுத்த
உறைந்திருக்கிறேன்

மேற்பரப்பில்
சலனங்கள் ஏற்படுத்தி விட்டே
ஆழத்தில் அமர்கிறது
குளத்தில் எறிந்த கல்.

விதைபோடாமலே முளைத்த
மழைக்காளான் சொல்கிறது
உயிர்ப்பித்துக் கொண்டேயிருக்க விழையும்
மண்ணின் ஆசையை.

கிளிஞ்சல்கள் பொறுக்கித் திரியும் சிறுவனின் கால்களில் அப்பிக் கிடந்தது
சிறுதுளிக் கடலும்
மலையொன்றின் மென்துகளும்.

காபியின் கசப்பில்
ஒரு கவிதை இருக்கிறது.
கசப்பை ருசிப்பதென்பது வேறு.
கசப்பின் ருசியை ரசிப்பதென்பது வேறு.
கசப்பல்லால் இனிப்பை தேடும் மனது
கசப்பின் உள்ளிருக்கும் ருசியறியாது.
ஆக மொத்தம்
காபியின் கசப்பு என்பது
கோப்பை
உனதெனில் நானும்
எனதெனில் நீயும்.