கேளாச் செவிகளோடு 

போராடித் தோற்ற வேளை

மௌனத்தின் தேவை புரிந்தது

மெல்லப் பொழுதுகள் சுமையாகும்

மூக்கின் நுனியில் செம்பொறியொன்று வலிதந்து சுடர்விடும்

அங்கங்களெங்கும் நோக

அடிவயிற்றில் தசையொன்று இழுத்துச் சுருட்டும்

தொடையிரண்டும் துவண்டு விழ

பாதங்கள் அடிவைக்க மறுக்கும்

உடுத்திய ஆடை மார்புக்காம்பின் நுனி தொட

நோகுதென்றே துடித்துப்போகும்

அன்பின் தீண்டலைக்கூட ஏற்காது அரற்றும்

முன்னேழு நாட்களில்

இப்போதா

இனிதானா

சதா

எச்சரிக்கையில் எப்போதும் உழலும் மனம்

முதல்சொட்டு மாதவிடாயின்போது

மரித்துப் போகும் பெண்ணுடல்

மூன்றாம் 

நான்காம்

ஐந்தாம் நாளில் உயிர்த்தெழுகிறது

அகவை நாற்பது கடந்த பின்னாலே.

படம்: இணையத்தில்

வலி : பெண்ணிடத்தில்

இன்னமும் முடிவுறாத

இந்த நாளின் இறுதிக்குள்

சந்தித்து விடவேண்டும் உன்னை

முடிவுறாதென

நான் மட்டும் பயணித்துக் கொண்டிருந்த அந்தச் சாலை முடிந்து விட்டது 

உனக்கான கண்ணீரும்

உன்னைப் பற்றிய கவலையும்

கொஞ்சம் மிச்சமிருந்தது

எதிர்பாராமல் வீசிச் சுழன்றடித்த காற்று

ஒரு தலைமுறை காலத்தைப் பின்கடந்து

எனை வீசிச் சென்று விட்டது. புதைந்து போன நினைவுகளுக்குள் இருந்து மீள்வழி ஏதுமில்லை. காற்றின் போக்கில் காலத்தின் செய்தியை கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்

ஒரு செய்தி

ஏதோ ஒன்றைக் குறைத்து விட்டிருக்கிறது எந்தன் உயிருக்குள்

ஏதோ ஒன்றைத் திணித்து விட்டிருக்கிறது இந்த இதயத்தில்

ஏதுமற்றதாய் விலகியிருந்த உணர்வொன்று

எல்லாமுமாய் ஆக்கிரமிக்கிறதென்னை