"இந்த அடியை மறக்காதே"

என்று பிரிந்த 

விடுமுறைக்காலங்கள் முடிந்துபோயின.

அடியை மறக்கவில்லை.

அடியே!

நீ எங்கே?

என் பால்யத்தின் வண்ணங்கள் நிறைந்திருக்கும் 

இவ்வீதியைக் கடக்கும் கணங்களில்

வண்ணத்துப்பூச்சி ஆகிறேன் 🦋🦋

அமர்ந்து பேசிக் கழித்த 

பெருந்திண்ணைகளைத் தொலைத்த வீடுகள் இன்று

மின்சாரம் போன இரவுகளில் ஆடிய கண்ணாமூச்சியும்

கோடிட்ட எல்லைகளுக்குள் 

கல்லா மண்ணா ஆடி 

கண்டெடுத்த காயங்களும்

வீதிக்கு உயிர் கொடுத்த காலமது

அலைபேசிக்குள் முகம் புதைத்து

பால்யம் தொலைத்த குழந்தைகளும்

கொடூர ஒலியெழுப்பும் வாகனங்களின் போக்குவரத்துமாய்

வேற்று முகம் அணிந்து வெகுநாட்களாகியும்

கடந்து செல்லும் பொழுதுகளில்

பாதங்கள் உணரும் உயிர்ப்பும் சிலிர்ப்பும்

சற்றும் குறையவில்லை

இதோ!

வீதிக்குள் நுழையும் கணம்

படபடத்துச் சிறகடிக்கும்

வண்ணத்துப்பூச்சியொன்று 🦋🦋

மழைநிலத்துப் பதிந்த கால்தடமென

உறைகிறாய் என்னுள்

ஈர மண்ணுள் புதைந்த விதையென

உயிர்க்கத் தொடங்கும் காதல்

விதைபிளந்து 

மண்கீறி வெளிவருகிறது பசுந்தளிர்

மழைக்காலத்துக்கு பின்னான

இளவெயிலாய் எப்போதும்ப்போது நீ

ஒரு மழைப்பொழுதின் தனிமை சுடுவதில்லை

கொட்டித்தீர்க்கும் மழையிடம்

மனதில் பட்டதை பேசித்தீர்க்கலாம்

நசநசக்கும் மழையோடு

செல்லச்சண்டை போடலாம்

அடர்தூறலோடு ஆடிக்களிக்கலாம்

விடாது பெய்யும் மழையோடு

உரிமையோடு சினக்கலாம்

சாரலோடு சமரசம் ஆகலாம்

மழையென்பது மனதோடு பேசும் நட்பன்றி வேறென்ன ❤️

தனிமை வாய்க்கப் பெறும் பொழுதுகளில் தொடக்கத்தில்

உன் பெயரைத்தானே உச்சரிக்கிறேன்🖤

இன்று நீ சொன்ன அன்பின் வார்த்தைகளால் 

நேற்று நீ எய்த சொல்லம்புகளைப் பிடுங்கி எறிகின்றேன் 🖤

புறங்கழுத்தில் கவ்வி குட்டியைத் தூக்கும் 

தாய்ப்பூனையின் லாவகமாய்

உன் சொற்கள்